सांज सरून रात्रीकडे निघतो जेव्हा सूर्य
अंधार मनांत दाटतो
माणसाला माणूस दिसू नये का? ह्या युगांत
युगानुयुगांचं काल्पनिक काळपनं
घरं करून बसलंय आंतरकाळजात
भयाण शांतता
शांततेत ऐकायला येणारा “अपराधी” आवज
झोप उडवून लावतो
त्या घुबड बसलेल्या झाडांकडे
मग.…एकटक बघत बसतो
स्वतःच अस्तित्व
तपासणी करतो जिवंत असण्याची
त्या रात्रीला डोळे फुटलेच नाही अजून.…
_____●●●____●●●____●●●____
मिलिंद सुमन अशोक दामोदरे
